Korozja, czyli utlenianie żelaza w stali, jest zjawiskiem nie zamierzonego niszczenia materiału w wyniku jego reakcji z otaczającym środowiskiem.

Cynkowanie ogniowe polega na zanurzeniu odpowiednio przygotowanego elementu stalowego w roztopionym cynku.

Temperatura procesu cynkowania ogniowego wynosi 450-460°C. Przy tej temperaturze następuje dyfuzja cząstek cynku w zewnętrzną warstwę stali, w wyniku której tworzy się silne wiązanie międzycząsteczkowe Fe-Zn. Podczas procesu powstaje kilka warstw stopowych, które decydują o bardzo dobrej przyczepności do podłoża stalowego.  Zewnętrzną powierzchnię stopu stanowi powłoka czystego cynku.

Grubość warstwy całkowitej, zależy od grubości materiału konstrukcji stalowej i wynosi od 45 do 280 µm.

Okres trwałości powłoki cynkowej zależy m.in. od: kwasowości opadów deszczowych, erozji mechanicznej, agresywności środowiska, w którym przebywa ocynkowana konstrukcja i grubości powłoki cynkowej. W przypadku normalnych warunków miejskich ubytek cynku stanowi około 3 µm na rok. Skuteczność ochrony antykorozyjnej w niezbyt agresywnych warunkach wynosi od 30 do 50 lat.

-możliwość nakładania powłoki cynkowej w przestrzeniach zamkniętych (np. wnętrza rur, zbiorników);
- zapobieganie korozjom podpowierzchniowym;
- gwarancja bardzo wysokiej estetyki konstrukcji stalowej;
-dokładne i równomierne  pokrywanie warstwą cynku, który ma możliwość dotarcia do wszystkich trudno dostępnych miejsc;
-dokładność przygotowania powierzchni do procesu zabezpieczenia antykorozyjnego dzięki złożonym procesom chemicznym;
-zdecydowanie większa grubość powłoki cynkowej, niż w przypadku innych metod cynkowania, dzięki czemu wielokrotnie wydłuża się czas ochrony stali przed korozją;
-brak negatywnego wpływu mocnych uderzeń na stal, gdyż warstwy stopowe są kilkakrotnie od niej twardsze;
-absorbowanie energii niepożądanych uderzeń (cynk jest metalem miękkim).